شمارهٔ ۱۲۳ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به بیان احساسات تلخ خود می‌پردازد. او می‌گوید که اگر برنارد، دوستش، لحظه‌ای بی‌عیش و شادابی باشد، ناگزیر غم و اندوه او را آزار خواهد داد. همچنین ابراز می‌کند که اگر برنارد غمی بر چهره‌اش بنشاند، جای تعجبی نیست زیرا غم نیز مانند او ممکن است زیبایی داشته باشد. این شاعری حساسی است که بر رابطه میان شادی و غم تأکید دارد.