شمارهٔ ۱۵۶ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر به فردی اشاره دارد که مانند شمع، آتش و شعور درونش به زندگی‌اش روح می‌بخشد. این شخص به مسجد رفته و در حال عبادت است، اما با وجود حضورش، خود را پنهان کرده است. در روز عید، چراغی که نماد نور و روشنایی است در مکان عبادت وجود دارد، اما او به دلیل زنجیرهای خاصی نمی‌تواند از آن نور و زندگی بهره‌مند شود.