شمارهٔ ۲۳۶ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر بیان می‌کند که دلش به عشق و حضور محبوب عادت کرده و با او انس گرفته است. او با اشاره به این که گاهی ممکن است محبوب را در چشمانش نبیند، همچنان دلش به یاد او داغ و عاشقانه می‌تپد و نمی‌تواند فراموشش کند. به عبارتی، حتی در غیاب محبوب، عشق و احساس او در دل شاعر زنده است.