شمارهٔ ۲۸۶ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان احساساتی ناخوشایند و دلشکستگی خود می‌پردازد. او می‌گوید که نتوانسته با لبان محبوبش هم‌خوانی و هم‌آوایی کند و در مسیر رسیدن به او نتوانسته به آرامش برسد. همچنین، اگرچه چشمش برای گریه آماده است، اما دهانش برای خندیدن باز نمی‌شود. این بیان نشان‌دهنده یأس و عدم تحقق آرزوهای عاشقانه است.