شمارهٔ ۲۹۷ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تضاد بین شادی و غم اشاره می‌کند. او از نم و رطوبت چشمش سخن می‌گوید که نشانگر اندوه اوست، و می‌گوید حتی خنده‌اش هم به نوعی مانند گریه‌ی سوگ است. او لحظاتی خوش را نیز تجربه می‌کند، اما وقتی بیدار می‌شود، دوباره غم به سراغش می‌آید. در واقع، پوچ بودن شادی‌ها و حاکم بودن غم بر زندگی را به تصویر می‌کشد.