شمارهٔ ۳۱۶ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت شاعر به غم و اندوه خود اشاره می‌کند. او از اشکی صحبت می‌کند که مانند مروارید از چشمش می‌ریزد و نشان‌دهندهٔ درد و ناراحتی عمیق اوست. او همچنین به خوب بودن یک دانه آبدار اشاره می‌کند که به روشنی و زیبایی بلورین آن نسبت به اشک‌هایش تأکید می‌کند. در پایان، با کنایه به اینکه از دل شکسته و غمگینش، جواهراتی به وجود می‌آید که نشانهٔ عمق درد اوست.