شمارهٔ ۳۳۴ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از غم و اندوهی که بر دل و چشمش حاکم شده سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که چشم‌ها و دلش به دلیل غم فراوان، به تنگ آمده و دچار درد و رنج هستند. برای کاهش این آتش غم، او به ترکیب خون دل و اشک چشمانش اشاره می‌کند که به هم آمیخته‌اند.