شمارهٔ ۴۱۴ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به نبود شادی و خوشی در زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که نه از دل کسی سر و صدای خوشی به گوش می‌رسد و نه لب‌هایی که لبخند شیرین بزنند وجود دارد. او به یاد می‌آورد که زمانی خنده و شادی برایش راحت و طبیعی بود، اما امروز به خاطر حس عجب و تعجبی که دارد، خنده‌اش تغییر کرده و عجیب به نظر می‌رسد.