شمارهٔ ۴۲۴ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به عدم توجه به زوال و فنا اشاره می‌کند. او از بی‌تفاوتی به خواب و بیداری سخن می‌گوید و احساس می‌کند که نه زنده است و نه مرده، بلکه مانند نسیمی در حال گذر است. این نشان‌دهنده نوعی نگرانی و اندوه نسبت به بی‌معنایی زندگی و ناپایداری آن است.