شمارهٔ ۴۲۸ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از احساس دلتنگی و اندوه گوینده درباره عزیزانی سخن می‌گوید که از دست رفته‌اند. او به یاد آن‌ها با احساسی پر از غم می‌کشد و از جدایی‌شان نالیده و رنج می‌کشد. ناگهان به یاد قبرهایشان می‌افتد که دیگر دندان ندارند و به خاک و آب اشاره می‌کند، نمادی از فنا و فراموشی. این اشعار نشان‌دهنده تالمات روحی ناشی از فقدان و یادآوری مرگ است.