شمارهٔ ۴۵۳ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به احساسات و هنر باطنی خود اشاره می‌کند. او از طبع خود به عنوان هنری نیکو یاد می‌کند و جان خود را شیرین‌تر از وجود خود می‌داند. سپس از کسی می‌پرسد که چرا به دل‌های نرم و لطیف سنگ می‌زند و او را به کمان تشبیه می‌کند که دل‌های دیگران را می‌شکند. در واقع، شاعر از درد و رنجی که از سوی دیگران متحمل می‌شود سخن می‌گوید.