شمارهٔ ۵۵۶ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
زلف تو که می برد بآسانی دل
من خیره بدادمش بنادانی دل
بر روی توش دوش پریشان دیدم
بگذاشتم آنجا ز پریشانی دل
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت زلف معشوق اشاره می‌کند که به راحتی دل او را می‌رباید. او با خیره‌نگری به چهره معشوق، احساسات خود را با بی‌خبری و نا آگاهی ابراز می‌کند و از آنجا که موهای پریشان معشوق را می‌بیند، دشواری و پریشانی دل خود را به تصویر می‌کشد.