شمارهٔ ۵۷۳ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی شب و روز است. شاعر از شب می‌خواهد که اجازه ندهد صبح باز هم بخندد و نور خود را به نمایش بگذارد. او اشاره می‌کند که امشب برای او خاص است و می‌خواهد از زیبایی‌های آن بهره‌مند شود. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که اگر صبح بر مرغی که در دام است بخندد، ممکن است خوشحالی آن به شادی او آسیب بزند. در کل، شعر احساسی درباره‌ی لذت‌بردن از لحظات شب و نگرانی از روز بعد است.