شمارهٔ ۶۲۶ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساس عمیق و دردناک شاعر است. او به نشانه‌ی فانی بودن زندگی خود، خود را به شمعی تشبیه کرده که با تمام وجود می‌سوزد، اما در نهایت جانش به پایان می‌رسد. از طرفی، او به پروانگی اشاره می‌کند که به دنبال وصالی است و از او می‌خواهد که سریع‌تر بیاید، زیرا جانش به زودی به پایان می‌رسد. به طور کلی، شعر اشاره به عشق و فراق و همچنین گذر سریع زمان دارد.