شمارهٔ ۶۳۱ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا سوز تو از میان جان بنشانم
بنشینم و شمعی بمیان بنشانم
چون آرزوی قدّ توام برخیزد
سروی بمیان بوستان بنشانم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از احساسات عمیق خود صحبت می‌کند و اشاره می‌کند که می‌خواهد سوز و ناراحتی ناشی از عشق را از دل خود دور کند. او به تصویر نشاندن شمعی در میان می‌پردازد که نماد امید و روشنایی است. همچنین، وقتی به یاد محبوب خود می‌افتد، از آرزوی او سخن می‌گوید و به نشاندن سروی در بوستان اشاره می‌کند که نماد زیبایی و بلندی است. این شعر به نوعی بیانگر عشق و longing است.