شمارهٔ ۷۵۱ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و کمال قامت معشوق اشاره دارد که مانند روز در دی (دیوانه‌ای) کوتاه می‌ماند. شاعر از معشوق می‌خواهد که دست از می و عشق نکند، زیرا زیبایی و جوانی او بسیار ارزشمند است. او به خورشید تشبیه می‌کند که همچنان بلند و روشن است، تا زمانی که زوال و پیری به آن نزدیک نشود. بدین ترتیب، احساسات شاعرانه و عشق به معشوق را به تصویر می‌کشد.