شمارهٔ ۸۴ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
در پای تو دل گرچه زبون افتادست
در جستن وصل بین که چون افتادست
شمعم که مرا آب ز سر بگذشتست
وز تشنگیم زبان برون افتادست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار، شاعر از احساس دل‌تنگی و ناامیدی خود سخن می‌گوید. او می‌گوید که دلش به خاطر عشق در زبانش گنگ و خاموش شده است. او به دنبال وصالی است و به وضعیت خود اشاره می‌کند که مانند شمعی است که در اثر عطش شدید، آب از سرش گذشته و دیگر هیچ نمی‌تواند بگوید. این بیان حسرت و تشنگی عاطفی او را به خوبی منتقل می‌کند.