شمارهٔ ۱۲ افسر کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمجید و ستایش از کسی می‌پردازد که مایه خوشی و آرامش جهان و مردم است. شاعر از درد و حسرتی که بر اثر دوری از محبوبش دارد، سخن می‌گوید و بیان می‌کند که این عشق و محبتش به او باعث شادی‌های زیادی می‌شود. همچنین شاعر با تصاویری زیبا از گل و آسمان، عشق و زیبایی محبوبش را توصیف کرده و در نهایت به این نکته اشاره می‌کند که حتی با وجود تمام سختی‌ها، باز هم به عشق و حضور او امیدوار است و زندگی‌اش را برای او فدیه می‌کند.