شمارهٔ ۱۲۵ افسر کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره احساس عمیق عشق و غم ناشی از جدایی است. شاعر اشاره می‌کند که کسی که در چشمانش آمده، هیچ نگرانی از ریختن خون ندارد. او به طوطی اشاره می‌کند که به خاطر حسرت زیبایی معشوقش، خون جگر خود را به منقار زده است. شاعر به زندگی خضر که نماد جاودانگی است اشاره کرده و می‌گوید که سکندر نیز از بوسیدن لب معشوقش بی‌بهره است. شاعر به زیبایی و شگفتی معشوق می‌بالد و به همتای او اشاره می‌کند که در نغمه‌های موسیقی به زیبایی او توجه شده است. او از تنهایی و غم ناشی از دوری از معشوقش رنج می‌برد و از باد می‌خواهد که شادی را به او بازگرداند و غم او را از بین ببرد.