شمارهٔ ۱۸۰ افسر کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از معشوق خود می‌خواهد که با لبان زیبا و رخسار دل‌فریب خود او را مسحور کند و ضعف و مشکلات دلش را با محبت و زیبایی‌اش درمان کند. او نگران فتنه‌ها و بلاهایی است که ممکن است به وجود معشوقش لطمه بزند و از او می‌خواهد که جان و دلش را از تیرهای بلا حفظ کند. شاعر ابراز می‌کند که مدت‌هاست به قبله عشق خود نگاه نکرده و از او می‌خواهد که با نشان دادن زیبایی‌اش، دوباره روحش را زنده کند. او به حسرتی که از مژگان معشوقش دارد اشاره کرده و از او می‌خواهد که با ناز و زیبایی‌اش، دل او را شاد کند. در ادامه، شاعر به زلف معشوق اشاره کرده و از او می‌خواهد تا سرنوشت او را دچار آشفتگی نکند و بر دولت دلدار دعا کند.