نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۹ کسایی

کسایی مروزی / ابیات پراکنده از فرهنگهای لغت / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

باد و گردم نکرد زشتی هیچ

با دل من چرا شد ایدون زشت

زانکه خویی پلید کرد مرا

هر که را خو پلید ، هست پلشت

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به تقابل زیبایی و زشتی اشاره می‌کند. او با ناامیدی می‌گوید که باد و گرد و غبار هیچ زشتیی نیاورده، اما دل او به نوعی زشت شده است. او می‌فهمد که اگر کسی خوی پلیدی داشته باشد، نتیجه‌اش زشتی و بدی در زندگی‌اش خواهد بود. در واقع این ابیات به تأثیرات منفی خوی انسان بر دل و وضعیت او اشاره دارند.