ابیات پراکنده از فرهنگهای لغت — کسایی
فهرست شعرها
- شمارهٔ ۱ — بگشای راز عشق و نهفته مدار عشق
- شمارهٔ ۳ — جهان جای به تلخی است ، تهی بهر و پر دخت
- شمارهٔ ۴ — مردم چو با ستور موافق بود به فعل
- شمارهٔ ۶ — رودکی ، استاد شاعران جهان بود
- شمارهٔ ۵ — چون که یکی تاج و بَساک ملوک
- شمارهٔ ۲ — آسمان خیمه زد از بیرم و دیبای کبود
- شمارهٔ ۷ — یکی جامه وین بادروزه ز قوت
- شمارهٔ ۹ — باد و گردم نکرد زشتی هیچ
- شمارهٔ ۸ — با دل پاک مرا جامهٔ ناپاک رواست
- شمارهٔ ۱۵ — چندین حریر حُلّه که گسترد بر درخت
- شمارهٔ ۱۴ — لاله به غَنجار ، سرخ کرده همه روی
- شمارهٔ ۱۷ — ز هول تاختن و کینه آختنش مرا
- شمارهٔ ۱۶ — هزار آوا همی بر گل سراید
- شمارهٔ ۱۰ — از راستی تو خشم وری دانم
- شمارهٔ ۱۱ — خدای عرش جهان را چنین نهاد نهاد
- شمارهٔ ۱۲ — مرا گفت بگیر این و بزی خرم و دلشاد
- شمارهٔ ۱۳ — افراز خانه ام ز پی بام و پوشش
- شمارهٔ ۱۹ — سزد که دو رخ کاریز آب دیده کنی
- شمارهٔ ۲۰ — آنچه به پیمانه تو را داده اند
- شمارهٔ ۲۱ — کافور تو با لوس بود مشک تو با ناک
- شمارهٔ ۲۳ — ای دریغا که مورد زار مرا
- شمارهٔ ۲۲ — آن جهان را بدین جهان مفروش
- شمارهٔ ۲۵ — ای زدوده سایهٔ تو ز آینهٔ فرهنگ زنگ
- شمارهٔ ۲۴ — دل شاد دار و پند کسایی نگاه دار
- شمارهٔ ۱۸ — بر آمد ابر پیریت از بن گوش
- شمارهٔ ۳۱ — تیز بودیم و کند گونه شدیم
- شمارهٔ ۲۸ — نادیده هیچ مشک و همه ساله مشکبوی
- شمارهٔ ۳۳ — عمر چگونه جهد از دست خلق
- شمارهٔ ۲۶ — زواله اش چو شدی از کمان گروهه برون
- شمارهٔ ۳۲ — نسوز نامرده ، ای شگفتی کار
- شمارهٔ ۲۹ — چگونه سازم با او چگونه حرب کنم
- شمارهٔ ۳۰ — تنی درست و هم قوت بادروزه فرد
- شمارهٔ ۲۷ — دل نرم کن به آتش و از بابزن مترس
- شمارهٔ ۳۵ — کسی که سامهٔ جبار آسمان شکند
- شمارهٔ ۳۴ — هول تاختن و کینه آختنْش مرا
- شمارهٔ ۳۸ — آسمان آسیای گردان است
- شمارهٔ ۴۱ — کوهسار خشینه را به بهار
- شمارهٔ ۴۰ — می تند گرد سرای و در تو غُنده کنون
- شمارهٔ ۳۶ — چنان مگوی ، ولیکن چنان نمای به خلق
- شمارهٔ ۳۹ — خراس و آخر و خُنبه ببردند
- شمارهٔ ۳۷ — این گنبد گردان که برآورد بدین سان
- شمارهٔ ۴۴ — نان سیاه و خوردی بی چَربو
- شمارهٔ ۴۶ — فروز باسلیق مرا ترسا
- شمارهٔ ۴۵ — بیمارم از نهیب عقب رنجه
- شمارهٔ ۴۹ — دو گوش سخت کن و بیهده سخن مشنو
- شمارهٔ ۴۳ — سزد که بگسلم از یار سیم دندان طمع
- شمارهٔ ۴۲ — آراسته کردند به پروین دو شب من
- شمارهٔ ۴۸ — درهٔ من شده ست از نعمت
- شمارهٔ ۴۷ — که نعمهای او چو چرخ روان
- شمارهٔ ۵۳ — از گواز و تَش و انگشته و بهمان و فلان
- شمارهٔ ۵۴ — هر چه کردی نیک و بد فردا به پیشت آورند
- شمارهٔ ۵۷ — از عبیر و عنبر و از مشک و لاد و دار بوی
- شمارهٔ ۵۱ — ما را بدان لب تو نیاز است در جهان
- شمارهٔ ۵۲ — خواجه ، تُتماج باید و سر بریان
- شمارهٔ ۵۶ — آنکه نداند همی سرود ز یاسین
- شمارهٔ ۵۵ — نکنی طاعت و آنگه که کنی سست و ضعیف
- شمارهٔ ۵۰ — دلی را کز هوا جستن چو مرغ اندر هوا یابی