شنبلید ، در میان خوید کسایی
کسایی مروزی / دیوان اشعار / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
بگشای چشم و ژرف نگه کن به شنبلید
تابان به سان گوهر، اندر میان خوید
بر سان عاشقی که ز شرم رخان خویش
دیبای سبز را به رخ خویش بر کشید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از خواننده می‌خواهد که با چشمانی باز به زیبایی‌های دنیا نگاه کند. زیبایی‌ها همچون گوهر در دل زندگی می‌درخشند. شاعر همچنین به عاشقی اشاره می‌کند که به خاطر شرم و عشق خود، لباس سبزی را بر تن کرده و زیبایی‌اش را به نمایش می‌گذارد.