نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

خواری مُرده کسایی

کسایی مروزی / دیوان اشعار / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

دانم که هیچ کس نکند مرثیت مرا

دانم که مرده بر دل میراثخوار، خوار

فرزند من یتیم و سر افکنده گرد کوی

جامه وَسَخ گرفته و در خاک، خاکسار

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس غم و تنهایی یک فرد می‌پردازد که می‌داند هیچ‌کس برای او سوگواری نخواهد کرد. او به سرنوشت فرزند یتیم و سر افکنده‌اش اشاره می‌کند که در کوچه‌ها سرگردان است و با به یادآوری این واقعیت، به مظلومیت و درد ناشی از مرگ خود پی می‌برد.