پیری کسایی
کسایی مروزی / دیوان اشعار / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
پیری مرا به زرگری افگند، ای شگفت
بی گاه و دود، زردم و همواره سُرف سُرف
زرگر فرو فشاند کُرف سیه به سیم
من باز برفشانم سیم سره به کُرف
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به موضوع پیری و تغییرات ناشی از آن می‌پردازد. او از احساساتی چون غم و اندوه در دوران پیری صحبت می‌کند و به تضاد میان زردی و سیاهی در زندگی اشاره می‌کند. همچنین، به تلاش برای بهبود وضعیت خود و بازگشت به حالتی بهتر و درخشان‌تر با استفاده از مهارت‌هایش اشاره دارد.