غزل شمارهٔ ۱۲۷ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان غم و حسرتی عمیق می‌پردازد که از فقدان عشق و وصال محبوب ناشی می‌شود. او بیان می‌کند که دلش هیچ‌گاه به کسی نخواهد رسید و شادی بدون محبوبش بی‌معناست. شاعر حسرت بوسه‌ای از محبوب را می‌کشد، حتی اگر بداند که آن نیز به دیگران نمی‌رسد. او از دشواری‌های زندگی و ناامیدی از رابطه‌ها صحبت می‌کند و به بیگانگی بین انسان‌ها اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به خواننده توصیه می‌کند که به دنبال درد و رنج نباشد، زیرا آنچه او به دنبال آن است، به کسی نمی‌رسد.