غزل شمارهٔ ۱۸۳ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عشق و longing فرد به معشوق است. شاعر می‌گوید که وقتی زلف یار را در دست بگیرد، احساساتی عمیق به او دست می‌دهد و بوسیدن پای دوست زندگی‌اش را به لبش می‌آورد. او هر شب به دلیل دوری از معشوق به خداوند پناه می‌برد و در شرایطی که معشوق را نمی‌بیند، غم او را تحصیل می‌کند. در نهایت، شاعر می‌گوید که تا وقتی که نشانه‌ای از وصال دیده نشود، از غم معشوق فرار می‌کند، زیرا نمی‌تواند تحمل کند.