غزل شمارهٔ ۲۱۸ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و اندوهی که پس از شکست و ناامیدی به او دست داده صحبت می‌کند. او می‌گوید که خورشید به خاطر عذابش سیاه شده و درد درونش را با دود جگرش تعبیر می‌کند. شب‌ها تنها با چراغی می‌گذراند و به خاطر غم قلبی‌اش، گاهی آه سردی می‌کشد و گاهی با تف سینه‌اش می‌سوزاند. او به این فکر می‌کند که اگر هیچ کس دیگری در دنیا نمانده، چرا باید چشم انتظاری خود را از دست بدهد. در نهایت، خود را به عنوان خاقانی با دل شکسته معرفی می‌کند و از این که هنوز عمرش در حال گذر است، تعجب می‌کند.