غزل شمارهٔ ۲۹۷ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معشوقش نگاهی عمیق و حساس دارد و از او می‌خواهد که در حساسیت‌ها و عشقش به او ملاحظه‌ای نشان دهد. او از معشوقش می‌خواهد که به راحتی احساساتش را پنهان نکند و وعده‌های غیر واقعی ندهد. شاعر همچنین به حس وابستگی و فرمان‌برداری‌اش از او اشاره می‌کند و می‌گوید، اگرچه او به عشقش بسیار پایبند است، اما نمی‌خواهد به تسلیم یا ذلت برسد. شاعر به معشوق هشدار می‌دهد که در عشق و دوستی واقعی باید از آزار و اذیت یکدیگر دوری کنند و در نهایت از جایگاه خود به عنوان «غلام» معشوق یا به نوعی خدمت‌گزار یاد می‌کند و از او می‌خواهد که خود را از مقام والای آنچه هست، تنزل ندهد.