غزل شمارهٔ ۳۱۷ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعر به توصیف مشکلات و دردهای عشق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که با یک نگاه یا حرکتی ساده، دل‌ها را به درد آورده و دل‌های زیادی را به غم و غصه انداخته است. او به معشوقه‌اش می‌گوید که در دل او از کمان غمزگی تیر می‌زند و جانش را به درد می‌آورد. شاعر می‌گوید که در این دنیا هر چیزی با نیکی و زیبایی همراه است، جز وفا و مهری که او از آن‌ها بی‌بهره مانده است. او همچنین به معشوقه‌اش یادآوری می‌کند که برای او جفا و آسیب نرساندن کارش نیست و او خود از آغاز زندگیش به این کارها عادت کرده است. در انتهای شعر، شاعر به غمگینی و دردش اشاره می‌کند و از این که خاقانی (شاعر دیگر) از مشکلات به او پناه برده، ولی او را به دست دشمن داده است، ابراز ناامیدی می‌کند.