غزل شمارهٔ ۳۱۸ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عمیق و نارضایتی شاعر از دنیا و انسان‌ها می‌پردازد. شاعر به خواننده توصیه می‌کند که از ناامیدی و مشکلات زندگی فرار نکند و با بلاها کنار بیاید، زیرا هیچ چیز در این دنیا پایدار نیست. او بر این باور است که در میان انسان‌ها، دوستان واقعی نادرند و نباید به ظاهر آنها اطمینان کرد. در پایان، شاعر احساس می‌کند که از جهان جدا شده و به خدا پناه می‌برد و از او می‌خواهد که به حالش رحم کند.