غزل شمارهٔ ۳۲۸ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات عشق و دلتنگی شاعر اشاره دارد. شاعر از عهد و وعده‌ای که معشوق داده، سخن می‌گوید و حسرت می‌خورد که معشوق به وعده‌هایش وفا نکرده است. او به شدت عاشق است و از درد جدایی و بی‌وفایی رنج می‌برد. شعر به نوعی بیانگر این است که عشق برای او مانند آتشی است که سوزانده‌اش و او را به فکر واداشته که آیا معشوق هم به یاد او هست یا خیر. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که جفا و بی‌وفایی معشوق برایش دیگر عجیب نیست، زیرا او به نوعی در جهانی برگرفته از ناپایداری‌ها و رنج‌ها زندگی می‌کند.