غزل شمارهٔ ۳۳۵ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل در وصف زیبایی و حضور یک گل از باغ وفا سروده شده است. شاعر به این گل اشاره می‌کند که اگرچه ظاهراً خس و خار است، اما هر جا که قدم بگذارد، گل شکوفا می‌شود. او به ذات درخشان و نورانی این گل اشاره می‌کند و می‌گوید سایه‌اش مانند سروستان است. همچنین به نمایی از وجودش که در آن نوری پنهان است، اشاره می‌کند. شاعر به او می‌گوید که با وجود احساسات و ویژگی‌های خاصش، نمی‌داند از کجا آمده و به چه دلیلی اینجا است. این اشعار در نهایت به زیبایی و معنویت این گل تأکید دارند و جوهره وجود او را ستایش می‌کنند.