غزل شمارهٔ ۳۵ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات غم و ناامیدی در زندگی بشر می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هیچ کسی در جهان نیست که بدون غم باشد و در دل همه، نشانه‌هایی از درد و رنج پنهان است. او اشاره می‌کند که خوشبختی و وفا نادر است و نیازی به امید وجود ندارد. حتی لحظات شادی نیز زودگذر و ناکافی هستند. شاعر به این نتیجه می‌رسد که جهان برای کسی که مورد محبت و پذیرش قرار نمی‌گیرد، خالی و غم‌انگیز است و شادی واقعی در این دنیا وجود ندارد. در نهایت، از خواندن زندگی و دنیا احساس کسالت و سردی می‌کند و از آن می‌خواهد که به نشانه خوشی و شادی، تغییر کند.