غزل شمارهٔ ۳۵۰ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر درباره تنهایی و غربت شاعرانه است که آرزوی داشتن کسی را دارد که در لحظات درد و غم کنارش باشد. شاعر از عشق و وابستگی‌اش به معشوق صحبت می‌کند و می‌گوید اگر معشوق در کنارش بود، غم و اندوهش کمتر می‌شد. او به عشق خود و اهمیت آن در زندگی‌اش اشاره می‌کند و حتی حاضر است همه چیزش را در راه معشوق فدا کند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که بدون عشق و حضور معشوق، زندگی بی‌معنا و بی‌ارزش است.