غزل شمارهٔ ۳۴۷ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره احساساتی عمیق و پر از درد و رنج سخن می‌گوید. شاعر به معشوق خود می‌گوید که هرگاه به او آسیب می‌زند، بر دل غم‌زده‌اش خاری می‌نهد. او اشاره می‌کند که حتی کمترین آزار هم از سوی معشوقش برایش دردآور است. شاعر از معشوق می‌خواهد که محبتش را فراموش نکند و اگر روزی درد و رنجی بر دلش نهد، برایش مرهمی باشد. او می‌گوید در صورتی که معشوق او را از وصل دور کند، بهتر است که دست شفقت بر سرش بگذارد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که کارش باید به گونه‌ای باشد که نامش در زمره‌ی بی‌کاری قرار نگیرد و دچار فراموشی نشود.