غزل شمارهٔ ۳۸۳ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر در مورد عشق و جدایی است. شاعر به معشوق خود اشاره می‌کند که او با زیبایی و عشوه‌گری خود دیگران را می‌فریبد و در عین حال خود شاعر را تحت تأثیر قرار داده است. او از درد و رنجی که از دوری معشوق می‌کشد، سخن می‌گوید و به توبه از عشق اشاره می‌کند، اما می‌داند که این توبه ممکن نیست. شاعر احساس می‌کند که معشوق با وعده‌های وفا به او نزدیک شده اما اکنون او را رها کرده است. او از دعا و آرزوهای خود در ساعات سحر یاد می‌کند و از هجران معشوق به شدت رنج می‌برد. در نهایت، شاعر به درماندگی خود در برابر عشق و جدایی اش اشاره دارد و می‌گوید که اگر عشق را از دست داده باشد، زندگی‌اش بی‌معنا شده است.