شمارهٔ ۱۲۲ خاقانی
خاقانی شروانی / قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
تو مار صورتی و همیشه شکرخوری
خاقانی است طوطی و دایم جگر خورد
این هم ز بخشش فلک و جود عالم است
کان را که خاک باید خوردن، شکر خورد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف موجوداتی همچون مار صورتی و طوطی می‌پردازد. مار به خاطر مادری شیرین‌خویی و طوطی به خاطر دشواری‌ها و رنج‌هایش جگرخور است. در نهایت، شاعر نتیجه می‌گیرد که این وضعیت‌ها نتیجه‌ی بخشش و رحمت دنیا هستند، چرا که آن‌هایی که در زندگی باید خاکی و سختی بکشند، به نوعی شکر و نعمت را نیز می‌چشند.