نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۲۱۴ خاقانی

خاقانی شروانی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

ای خداوند بنده خاقانی

عذر خواه است عذر او بنیوش

آنچه خود می‌کنی ز فضل مگوی

و آنچه او می‌کند ز جرم بپوش

هر دو فرموش کن که مرد کریم

هم عطا هم خطا کند فرموش

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از خداوند می‌خواهد تا عذر او را بپذیرد و به اشتباهاتش توجه نکند. او تأکید می‌کند که نباید از فضل و نعمت‌های خود بگوید و همچنین از خطاهای دیگران چشم‌پوشی کند. شاعر می‌گوید که انسان‌های بزرگ و کریم هم به بخشش و هم به اشتباهات اهمیت نمی‌دهند و باید هر دو را فراموش کرد.