شمارهٔ ۷۷ - در استغناء طبع خویش خاقانی
خاقانی شروانی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
نه معن زائده دانم نه حاتم طائی
نه آنکه از پی هجران میهمان بگریست
نکرد با من ازین ناکسان کس احسانی
کزان سپس نه به چشم هوان به من نگریست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از خود و دیگران سخن میگوید و به این نکته اشاره میکند که نه او مانند معن زایده سخاوت دارد و نه مانند حاتم طایی بخشنده است. او همچنین به این موضوع میپردازد که هیچکس از افراد ناچیز نسبت به او احسان نکرده و پس از بیاعتنایی آنها، نگاه مهربانی به او نینداختهاند. از این رو، احساس تنهایی و بیاعتنایی را بیان میکند.