نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۸۴ خاقانی

خاقانی شروانی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

من که خاقانیم ز هر دو جهان

بی‌نیازم چه خوب هر دو چه زشت

عافیت خواهم این سرا نه یسار

مغفرت خواهم آن سرا نه بهشت

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات و خواسته‌های شاعر می‌پردازد. شاعر از مقام و جایگاه خود به عنوان خاقان (پادشاه) سخن می‌گوید و احساس بی‌نیازی از هر دو جهان را بیان می‌کند. او در جستجوی عافیت و آرامش در این دنیا است و به دنبال مغفرت و بخشش در دنیای دیگر، نه بهشت. به طور کلی، این شعر تأکید بر رضایت از وضعیت کنونی و آرزوی بخشش در زندگی پس از مرگ دارد.