شمارهٔ ۹۵ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر به وصف شب دهم ماه ذی الحجه می‌پردازد. او زیبایی ماه و نور آن را بیان می‌کند و می‌گوید که این شب، لحظه‌ای است که حاجیان می‌توانند به مکان مقدس خود برسند. در این شب، آفتاب و ماه به زیبایی یکدیگر را می‌نگرند و چشم‌های انسان‌ها نمی‌توانند زیبایی این دو را از هم تفکیک کنند. در پایان، ابروی ماه که پنهان بوده، اکنون آشکار شده است.