رباعی شمارهٔ ۱۲۲ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر احساس تنهایی و بی‌کسی شاعر هستند. او آرزو می‌کند که هیچ‌کس همچون او، که بی‌یار و غریب است، نباشد. شاعر از درد جدایی رنج می‌برد و می‌گوید که در جایی که طبیب نیست، نباید کسی بیمار باشد، زیرا درد و رنج او بسیار طاقت‌فرساست.