رباعی شمارهٔ ۱۳۰ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت شعر، شاعر از زیبایی‌ها و جذابیت‌های معشوق خود سخن می‌گوید. او از ارتباط بین لعلت و شکوفه صحبت می‌کند و روی معشوق را به لاله با خال مشکین تشبیه می‌کند. شاعر همچنین بیان می‌کند که در غم معشوق خود، همانند غنچه‌ای به خود لباس حزن می‌پوشد تا نرگس معشوقش مانند خوشه زوبین زیبا باشد. این شعر به توصیف عشق و زیبایی‌های ظاهری و باطنی می‌پردازد.