شمارهٔ ۱۲۹ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به توصیف احساسات عاشقانه و درد جدایی می‌پردازد. او از زیبایی محبوب سخن می‌گوید که در میان لشکر می‌گذرد و دل او را می‌برد. صبحگاهان، چهره‌ی محبوب مانند ماه از خیمه بیرون می‌آید و روشنی چهره‌اش به مانند آب چشمه‌سار خورشید است. شاعر مانند فرهاد که به عشقی تلخ جان می‌دهد، از محبوبش شیرینی می‌خواهد. آتش عشق در دلش سوزان است و مانند شمعی که می‌سوزد، از او دود برمی‌خیزد. او می‌گوید اگر اشک بریزد، آن را مروارید می‌نامد، چون اشک‌هایش در دلتنگی و حسرت محبوب جاری است. دل‌تنگی او باعث تیره شدن روز و شبش می‌شود و اشک‌هایش به مانند خون از چشمانش می‌ریزد. او در پایان اشاره می‌کند که عشق او به محبوبش همانند معجزه‌ای است که بهشتی از فردوس را برایش به ارمغان می‌آورد و در نهایت، از حال خود به عنوان یک معلم یاد می‌کند که دردش به مانند قلم بر روی دفتر زندگی‌اش نقش می‌بندد.