شمارهٔ ۱۳۳ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و دلبستگی شدید خود به معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که دیدن چهره معشوقش همانند آتش به جانش می‌افتد و دلش را می‌سوزاند. شاعر از این که دیگران ممکن است او را قضاوت کنند ابراز ناراحتی می‌کند و می‌گوید که در عشق نمی‌توان انکار کرد، زیرا در این راه افراد بسیاری دچار داغ و درد می‌شوند. او خود را به فرهاد و منصور تشبیه می‌کند که یکی به خاطر عشق اشک می‌ریزد و دیگری فریاد «أنا الحق» سر می‌دهد. شاعر همچنین به درد و رنجی که از دوری معشوقش تحمل می‌کند اشاره می‌کند و تأکید دارد که عشق، زندگی‌اش را در دست دارد و قدرت آن چنان زیاد است که ممکن است جانش را تحت تاثیر قرار دهد. در نهایت، شاعر به زیبایی و جذبه معشوقش اشاره کرده و از آن به عنوان دلیلی برای عاشق شدن و تحمل دردهای عشق یاد می‌کند.