شمارهٔ ۱۳۲ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف حال و هوای میخانه و جذابیت‌های دنیای عشق و شراب می‌پردازد. ساقیان با شراب خویش دل‌ها را شاد می‌کنند، مطربان با نواهای خود فضای شادابی را می‌آفرینند و گلی که با اشک در جام‌ها می‌ریزند، زیباست. مهرورزان با آهی آتشین احساسات را بیدار می‌کنند و صبح خیزان با نغمه‌های سحری در پی کشفی از عشق و معرفت هستند. در اینجا، تصویرهای زیبایی از شادی و عشق بر کشیده می‌شود، و در نهایت شاعر به حال دل خود اشاره می‌کند که در این میخانه، خیمه‌گاهی برای عشق و خواب‌های شیرین بر پا شده است. این شعر بیانگر شور و حال عشق و زیبایی‌های زندگی است.