شمارهٔ ۱۹۵ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حسرت و درد ناشی از دوری از محبوب سخن می‌گوید. او مانند مسافری است که از آب حیات و خوشی‌ها محروم مانده و در تاریکی نشسته است. شاعر به قیاس‌های مختلفی از جمله خضر و سکندر اشاره می‌کند تا عمق محرومیت خود را بیان کند. او از یک طبیب می‌خواهد که به حال دل مجروحش رسیدگی کند و اظهار می‌کند که تمامی موجودات در حال خدمت و بندگی‌اند، اما او از عشق و محبت محروم است. همچنین، شاعر به سرنوشت یعقوب و یوسف اشاره می‌کند تا نشان دهد که چه اندازه از خوشی و وصال دور مانده است. به طور کلی، شعر بیانگر احساس تنهایی و حسرت عمیق شاعر به خاطر دوری از معشوق و خوشی‌های زندگی است.