شمارهٔ ۲۴۵ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از زیبایی‌های صبحگاهی و لذت‌های آن سخن می‌گوید. او از مخاطب می‌خواهد که با شتاب به سمت صبح برود و نوشیدنی را آماده کند. تاکید بر طلوع خورشید و طلوع ماه، نمادی از زیبایی و نوید زندگی جدید است. همچنین، شاعر به زیبایی‌های معشوقه‌اش اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که زیبایی‌اش را نشان دهد. او لذت‌های شیرین و خوشمزه را توصیف می‌کند و می‌خواهد برای مهمانان صبحگاهی غذایی تهیه کند. در انتها، با اشاره به بهار و زیبایی‌های آن، به مخاطب یادآوری می‌کند که از لذت‌های زندگی باید بهره‌مند شد.