شمارهٔ ۲۴۶ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی‌های معشوق و تأثیر آن بر دل و جان عارفان می‌پردازد. شاعر چشم معشوق را به چشمان مست‌ها تشبیه می‌کند و روی او را چراغ بت‌پرستان می‌داند. او ویژگی‌های مختلف معشوق را با نمادهای شیرین و خوشمزه مانند بادام و عناب و مرجان توصیف می‌کند. این زیبایی‌ها با اشک و غم‌های عاشقانه همراه است و شاعر احساسات عمیق خود را از عشق و درد فراق بیان می‌نماید. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که به او اجازه دهد کام دلش را از شراب عشق پر کند.